We praten vaak over trauma alsof het iets is dat “in je hoofd” zit.
Een nare herinnering. Een gebeurtenis die je liever vergeet.
Maar wat als ik je zeg dat trauma niet alleen mentaal is het leeft in je lichaam. In je cellen. In je spieren. In je zenuwstelsel.
En dat het soms niet eens meer gaat over wat er is gebeurd, maar over hoe je lijf het nog steeds vasthoudt.
Lichaamsgeheugen is écht een ding
Je lichaam onthoudt alles.
Zelfs wat je hoofd allang heeft “vergeten”.
Elke keer dat je iets meemaakte dat te heftig was om te verwerken, heeft je systeem het ergens opgeslagen.
Niet omdat je lijf tegen je werkt, maar omdat het je wilde beschermen.
Alleen is het probleem: het vergeet daarna niet meer uit te zetten.
Je zenuwstelsel blijft hangen in overlevingsmodus.
Alsof er nog steeds gevaar dreigt, ook al zit je gewoon met een kop thee op de bank.
Symptomen van vastzittend trauma
Laten we even eerlijk zijn: vastzittend trauma ziet er niet altijd uit als een Hollywood-flashback of hysterische huilbui.
Soms is het subtiel. Of juist vreemd fysiek.
Herken je dit?
-
Altijd aan, nooit echt kunnen ontspannen
-
Piekeren, angst, paniekgevoelens uit het niets
-
Druk op je borst, beklemming of benauwdheid
-
Onverklaarbare pijn in rug, nek of heupen
-
Een bekken of buik dat altijd “gespannen” voelt
-
Slecht slapen, rare dromen of constante vermoeidheid
-
Het gevoel dat je “in je hoofd leeft” en je lijf niet meer goed voelt
Ja, dat dus.
Dat is niet “raar”. Dat is je lichaam dat zegt: “er zit nog iets dat aandacht wil.”
De psoas: je trauma-opslagkast
Je psoas-spier is een diepe heupspier, maar ook een soort emotionele archiefkast.
Elke keer dat je schrikt, verstijft of jezelf hebt moeten “inhouden”, trekt hij zich een beetje meer samen.
En dat kan jaren zo doorgaan. Tot je ineens last krijgt van je onderrug, bekken of buik en geen arts iets kan vinden.
Je psoas schreeuwt dan wat jij al te lang hebt ingeslikt.
Een simpele oefening:
¨Ga op je rug liggen, zet je voeten plat en laat één knie zachtjes naar buiten vallen.
Adem rustig in je buik, en stel je voor dat je spanning loslaat met elke uitademing.
Ja, het klinkt simpel. Maar juist dát is het punt.¨
De nervus vagus: je rustknop (als je weet hoe)
De nervus vagus is je kalmeerzenuw.
Als die overbelast is, raak je sneller in paniek, voel je alles intenser en blijf je hangen in “aan”.
Out-of-the-box tip: hummen.
Ja, echt. Geluid maakt trilling en trilling kalmeert.
Humm zacht mee met muziek, of leg een hand op je borst en zing een lage toon.
Je activeert letterlijk je zenuwstelsel om te ontspannen.
Trauma helen: niet forceren, maar voelen
Je hoeft trauma niet te verwerken door het eindeloos te analyseren.
Soms hoef je het alleen te voelen.
Niet om erin te blijven hangen, maar om het door je heen te laten bewegen zodat het eindelijk los kan.
Out-of-the-box manieren die écht werken:
-
Dansen op trage, intuïtieve muziek (laat je lichaam leiden)
-
Ademwerk, maar zacht — geen hyperventilatie-retreats
-
IJs of warmte gebruiken op je borst of buik (kalmeert het zenuwstelsel)
-
Stilte. Zonder oordeel. Gewoon even zijn
Mijn waarheid
Ik leef al jaren met C-PTSS en paniekaanvallen.
En geloof me ik heb alle therapieën, ademhalingen en spirituele trucs geprobeerd.
Wat ik ontdekte?
Er is geen magische oplossing.
Maar er is wél zachtheid.
Er is wél beweging.
En stap voor stap laat je lichaam los wat het ooit moest vasthouden.
Dat is traumaheling.
Niet groot en dramatisch, maar juist klein, echt en eerlijk.
Tot slot
Je hoeft niet alles te fixen.
Je hoeft niet “klaar” te zijn.
Je mag gewoon beginnen met voelen.
En als dat spannend is, adem, beweeg, hum, schrijf, dans.
Want elk beetje ontlading is een stukje vrijheid dat terugkomt.
🔥 Vrouw & Vlam is er voor vrouwen die hun vuur weer willen voelen, zelfs als ze eerst even moeten ontdooien.
Reactie plaatsen
Reacties